PANADERÍAS: pan, pezas de manteiga, fanchucos, cornechos, pan de millo e empanadas con gran variedade de rustrido (en trigo e millo). Mención especial ós antigos fornos do Centeeiro, da Ferrolá, Da Balvaneira, da Carneira e da Fariña.

LAMPREA: guisada ou en empanada. Esta última ten unhas características propias: a forma da empanada, a calidade do pan, a cantidade e gravidade do prebe (hai prebes que voan e prebes que se apoian), o punto de feitura da bicha (fluvialitis) e o tamaño da empanada. Con todo isto chegamos a conclusión que a empanada de lamprea de Caldas merece solemnes laudes e que o equilibrio entre pan, lamprea e prebe lógrase sobradamente ó converti-lo en unitario e único.

Empanada de lamprea

Nun artigo de gastronomía titulado "De doña lamprea y don salmón", Alvaro Cunqueiro decía "La primacía de la lamprea emapanada se la discuten Padrón y Caldas de Reis, es decir, el arzobispo Gelmírez y la reina doña Urraca. Servidor va todos los años, mediando o finando marzo, a Caldas de Reis; lo primero visitar el balneario, lo segundo contemplar los salones del río Umia y lo tercero, sentarse a la mesa en Casa Buceta, donde por consejo de sus más asiduos clientes, se ha llegado a la perfección de la empanada individual. Como se sospecha que lo sea la que en románico capitel santiagués se dispone a comer un tonsurado de redondo rostro. Al levantarle la tapa a la empanada, le entra a uno por narices -que las ha dejado limpias y prestas para la cata olfativa el cálido vaho del balneario-, todo el aroma de la lamprea, que es como de cinamomo submarino".

POSTRES: merece unha mención aparte o ROSCÓN, doce feito con ovos, fariña, manteiga e azucre. É peculiar a súa forma e actualmente celébrase unha festa de exaltación no mes de abril. Tamén destacan neste apartado os biscoitos e bolos de pascua

VIÑOS: País, Ribeiro e Albariño, que se poden saborear acompañados dunhas tapas (ourella, zorza, chourizos, etc) en calquera dos numerosos mesóns e bares da vila. Parte do concello está incluída na denominación de orixe Rías Baixas, que recolle as variedades brancas e tintas autóctonas, sendo a de máis sona o Albariño. Elabóranse tamén o viño do país (catalán) e o caíño.

Destaca nesta zona a "augardente", que é unha bebida alcohólica moi forte que se obten por destilación do viño, do seu bagazo e doutras substancias despois de fermentaren. Trátase dunha bebida de elaboración caseira, pero cun proceso só realizado durante moitos anos polos augardenteiros de Monforte, que nos meses invernais, instalaban os seus "alambiques" ó abeiro dun cuberto onde pasaban os día e as noites destilando este licor, tanto sós como en compañía do propietario e dos veciños, con agradables tertulias. Como referencia podemos afirmar que entre os concellos de Caldas, Portas e Barro, obtense unha media aproximada de 136.000 litros (8.500 garrafóns) de augardente. Nesta comarca é corrente a elaboración da aguardente de herbas, que se caracteriza porque na súa fabricación mezclánse herbas aromáticas, macela, herba luísa, tila, té, especias, etc. Como dato curioso destaca que para a elaboración de 16 litros son precisas 6 horas aproximadamente de destilación

Coa augardente, un pouco de azucre, unhas rodallas de limón e uns grans de café, realízase a popular "queimada", que é toda unha arte para aqueles que amolan face-la.

OUTROS PRATOS: Destacan os cocidos, lacón con grelos e callos.